NURdan bir CAN

15:34 - Perşembe, Haziran 19, 2007 - yorum {1} - yorum yaz

İstanbul' un unuttuğu bi kızın kendini unuttuğu bi zaman dil

İzi vardı, kendi yoktu sanki.. Havada uçuşan, birbirine çarpıp etrafa saçılan kelimeleri toparlamaya çalışıyordu. Kırılganlıklarından kısarak biriktirdiği son ümidi cebindeki delikten düşüp mazgaldan kanalizasyona yuvarlandı. Titredi bir an ama devam etti yoluna. O an aklından geçen;

"Sen üstünden geçtiğin köprünün

Altından geçen suyun şavkına bakarken

Üstünden kuşlar geçer ömrünün." 

diye bir şeydi.

Dolmuşa bindi. Dışarıdakilerin gözleriyle çatıştı bir kaç kez. Zaman donmuştu. Sonra ilham geldi,

- Ben geldim, orda mısın?

- Burdayım da, kalemim kağıdım yok. Şimdi git sonra gel.

- Tamam.. Sonra görüşürüz.

- Eve vardığımda da gelme olur mu? Çok yorgunum.

- Tamam..

Yüzünden düşen bin parçayı toplamak istedi, çabasının sonundaysa 999' u hala yerdeydi. Ayakta durmaktan yorulmuştu. Oturan herkese küfretti içinden. Dudakları da kıpırdadı hatta. Sonra o şiir yine içinde döngü oluverdi. Şiirin bir en başı, bir de en sonunu hatırlardı hep. Oysa onu onlarca kez okumuştu:

"Seyrek gülüş sen ne güzel birşeysin

Nazlanırsın ama bir gün gelirsin"

Arada tam 55 satır var.

"Sorma,

usulca uzandığında

bir ceset oluyorsun öpüldükçe şımaran.."

-İstanbul' un unuttuğu bi kızın kendini unuttuğu bi zaman diliminin sonu-

.dönüş.

13:18 - Cuma, Nisan 4, 2007 - yorum {1} - yorum yaz

Pejmürde cümlelerden şık sitemler, ( istanbulanık :)

O aforizma neye denirdi abiler
rakıdan utanır mıydı leblebiler
cirit atıyor Beyoğlu' nun arka sokaklarında
kabuklu yemiş yiyen.ler

Bir daha bunlarla rüyaya yatmaya zorlama beni bak görüyorsun hep pişmanlığımla pişmaniyeleşiyoruz, boş ver aldırma sen bunlara. Bunlar kendi kendilerine madalya takan insanlardır, kendi kendilerinin sevicileridir. İstanbul diyorsun da İstanbul beni çok yordu be güzelim. Mektup zarfları bile taşıyamaz oldu İstanbul resimli pulları. Hatıra defterlerinin bile sayfaları açılamaz oldu sararmış pullardan! İstanbul demede bana ne dersen de.

Mısır çarşısından yukarı doğru yürümeye başladım, bir sağıma bir soluma bakınaraktan, tuhaf tuhaf sakallı esnaf abiciklerimizle müşerref olduk. Belliyiz ki yaban/cısı/ız bu gözlere. İstemezük istemezük ithalleriyle bakıyorlar bana. Susuyorum su yok, susuyorumluk bile parayla bu şehirde. Bu tip yerlerde nakit merhabamızın cevabı da paralıdır! Allah' ı para olmuş İstanbul’un. Töbe töbe..

İstanbul' u kirletmeden sevmeye çalışıyorum, uzaktan ve sakince seyrederek sevmeye çalışıyorum. İşemiyorum duvar diplerine, işemiyorum Belgrad ormanlarındaki ağaç diplerine, tükürmüyorum kaldırımlarına ve küfretmiyorum taşına toprağına, anlayacağın kirletmeden kirletmeden. Bakir güzelliğini yırtmadan sevmeye çalışıyorum. Bilmezler onu nasıl sevdiğimi, bilmezler ona nasıl düşkünlüğümü. hiç kimsenin bakamadığı bir şekilde dokunamadan seviyorum onu.

Ayıklayabiliyorum istanbul’dan fuhuşu, gaspı, katilliği, hırsızlığı ve açlığı ama hepsini buradan ayrıştırıyorum, velhasılı çizmeye elim varmıyor bu üzüntüleri. Yakışır mı istanbul' a, yakışır mı yedi tepeli yedi köşeli mücevhere?  Boğaz diyorsun tükürüyorsun, Caddebostan diyorsun işiyorsun, Maçka diyorsun ömüyorsun Beyoğlu diyorsun kestiriyorsun-kesiyorsun, Bakırköy diyorsun çalıyorsun, Karaköy diyorsun gidiyorsun geliyorsun (...!) Orada kalıyorsun, o vaziyette Telli Baba' nın önünden geçiyorsun, Yedikule zindanları anlayarak ı ıh İstanbul’ u sevmiyorsun sen, İstanbul’u kullanıyorsun..)) Fatih kızardı bozardı fethettiği için! ! !


Gözlerinin boğaz mavisinde - kahverenginde ( :) ) sevdim İstanbul’ u
Çehrenin vapur iskelesinde gezdim İstanbul’ u..

16:35 - Perşembe, Nisan 3, 2007 - yorum {yok} - yorum yaz